Historia uprawy grzybów sięga kilku tysięcy lat. Prym w tym względzie wiodą Chińczycy. Twardziak shii-take i lakownica lśniąca były przez nich uprawiane już ponad 2000 lat temu. Japończycy, którzy szczycą się wysoką kulturą uprawy shii-take, przejęli sposób uprawy tego grzyba w warunkach naturalnych do Chińczyków przed około 200 laty.

Większość gatunków obecnie uprawianych grzybów została wprowadzona do uprawy przez Azjatów. Oni zresztą do dziś są największymi producentami i konsumentami znacznej ilości gatunków grzybów. Europejczycy mogą się poszczycić przede wszystkim rozwinięciem uprawy pieczarki. Kolebką pieczarkarstwa jest Francja, gdzie pierwsze uprawy pieczarki pojawiły się w połowie XVI wieku.

Prawie wszystkie grzyby uprawne należą do saprofitów, w tym większość z nich do grupy rozkładających w naturze drewno. Natomiast grzyby zbierane przez nas w lesie to w przeważającej liczbie symbionty. Las nie mógłby bez nich istnieć. Współżyją one z roślinami wyższymi, głównie drzewami, na zasadzie mikoryzy. Jest to bardzo silna więź; między obydwoma partnerami, zapewniają im obopólne korzyści. W przypadku grzybów symbiotycznych brak partnera uniemożliwia ich rozwój. Od wielu lat prowadzi się badania nad wprowadzeniem do uprawy grzybów mikoryzowych, ale z dość mizernym skutkiem. Co prawda udało się uzyskać w warunkach laboratoryjnych owocniki borowika i innych gatunków grzybów symbiotycznych, ale wprowadzenie ich do uprawy na szerszą skalę nie jest jeszcze możliwe. Jedynie trufla należy do wyjątków. Uprawa tego grzyba polega na szczepieniu korzeni sadzonek dębów grzybnią i sadzeniu ich na miejsce stałe w gruncie, po wytworzeniu mikoryzy. Podstawowym problemem jest posiadanie dość dużego areału ziemi o ściśle określonych właściwościach glebowych i znajdującego się w rejonie klimatu o łagodnych zimach. Pierwsze owocowanie następuje zwykle po kilku latach, a jego pełnia , kiedy dęby mają około 20 lat.

Większość z nas, myśląc o uprawie grzybów, oczekuje zwykle dużego plonu w relatywnie krótkim czasie oraz chce mieć wpływ na poszczególne etapy jej trwania i chciałaby przynajmniej częściowo uniezależnienia od warunków naturalnych. Wszystko to osiąga się jedynie w profesjonalnej uprawie wielkotowarowej. W uprawie amatorskiej zawsze warunki naturalne będą miały wpływ na jej przebieg, w mniejszym lub większym stopniu. Dlatego plony grzybów będą wahały się w dość szerokich granicach, a owocniki będą powstawały w sprzyjających warunkach klimatycznych tylko niektóre okresów w ciągu roku. Niemniej własna uprawa w ogrodzie lub na działce może być źródłem satysfakcji i dostarczać świeżych grzybów na nasz stół. Uzyskane grzyby będą ekologicznie czyste i zdrowe, ponieważ w uprawie amatorskiej praktycznie nie stosuje się chemicznych środków ochrony. Niewątpliwym atutem uprawy amatorskiej jest również możliwość użycia podłoża po uprawie grzybów jako wspaniałego nawozu organicznego, nadającego się do nawożenia większości roślin uprawianych w ogrodzie. (...)